آرتروز یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مفصلی است که معمولاً با افزایش سن بروز می‌کند، اما می‌تواند در سنین پایین‌تر نیز دیده شود. در آرتروز، غضروف مفصل به‌تدریج دچار فرسایش می‌شود و این موضوع باعث درد، خشکی و کاهش دامنه حرکتی مفصل می‌گردد. زانو، لگن، شانه و ستون فقرات از شایع‌ترین محل‌های درگیری آرتروز هستند.
علائم آرتروز معمولاً به‌صورت تدریجی ظاهر می‌شوند. درد مفصل هنگام فعالیت، خشکی صبحگاهی، محدودیت حرکت و گاهی تورم از نشانه‌های رایج این بیماری هستند. با پیشرفت آرتروز، انجام فعالیت‌های روزمره مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها یا بلند شدن از حالت نشسته دشوارتر می‌شود.
عوامل مختلفی در بروز آرتروز نقش دارند؛ از جمله افزایش سن، اضافه وزن، آسیب‌های قبلی مفصل، فعالیت‌های سنگین و زمینه‌های ژنتیکی. اضافه وزن فشار بیشتری به مفاصل وارد می‌کند و می‌تواند روند تخریب غضروف را تسریع کند.
آرتروز روندی تدریجی و پیشرونده است، اما با تشخیص صحیح، درمان اصولی و پیگیری مداوم می‌توان درد را کنترل کرده و کیفیت زندگی بیمار را تا حد زیادی حفظ نمود.
تشخیص آرتروز با معاینه بالینی و در صورت نیاز تصویربرداری مانند رادیوگرافی انجام می‌شود. شدت بیماری و میزان تخریب مفصل در انتخاب روش درمان نقش مهمی دارد.
درمان آرتروز معمولاً با روش‌های غیرجراحی آغاز می‌شود. این روش‌ها شامل کنترل وزن، دارودرمانی، اصلاح سبک زندگی و کاهش فشار روی مفاصل است. هدف از درمان غیرجراحی، کاهش درد، بهبود حرکت و کند کردن روند پیشرفت بیماری است.
در موارد پیشرفته که درمان‌های غیرجراحی پاسخ مناسبی نداشته باشند و کیفیت زندگی بیمار به‌طور جدی تحت تأثیر قرار گیرد، جراحی ممکن است به‌عنوان گزینه درمانی مطرح شود. نوع جراحی بسته به مفصل درگیر و شرایط بیمار متفاوت است.
تشخیص زودهنگام و شروع درمان مناسب می‌تواند نقش مهمی در کنترل آرتروز و حفظ عملکرد مفاصل داشته باشد. مراجعه منظم به متخصص ارتوپدی و رعایت توصیه‌های درمانی، به بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک می‌کند.